Στο ωραιότατο βιβλίο του Το νερό και τα όνειρα ο Γκαστόν Μπασελάρ διατυπώνει μερικές πολύ ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις για τη σχέση των λογοτεχνικών ονείρων με την τελετουργική καταβύθιση του νεκρού στη θάλασσα:
Πάλι μια νύχτα, έβλεπα στ᾽όνειρό μου πως βρισκόμουν στο ξωκκλήσι της Αγίας, κ᾽εκεί είδα τάχα ένα πράμα παράξενο πολύ,
να προβάλη και να βγηέξω και να κυλιστή, από κείνο το στοιχειωμένο χτίριο…
Οι ωραιότερες
σελίδες του Παπαδιαμάντη είναι, κατά τη γνώμη μου, εκείνες στις οποίες
αφηγείται όνειρα. Θα μπορούσαμε να πούμε μάλιστα ότι είναι η ίδια η αφήγηση που
γίνεται ονειρική ή ονειρώδης, πως πρόκειται δηλαδή για μια ιδιαίτερη αφηγηματική
τεχνική.